Podno grejanje

Još u starom Rimu objekti su grejani i hlađeni površinski tako da tema nije nova niti nepoznata. Najrasprostranjenija i komercijalno najčešće eksploatisana tema je površinsko – podno grejanje. Za ovaj način grejanja vezane su i određene predrasude koje su posledica tehnički neispravno urađenih instalacija.

Preteča podnog grejanja – hipokaustično grejanje, bilo je poznato još u starom Rimu, kako svedoči Vitruvije u svom čuvenom delu O arhitekturi. Brojni su i materijalni ostaci koji se mogu videti širom Evrope. Za hipokaust se koristila jednostavna peć u kojoj su se ložila drva ili drvni ugalj, koja se nalazila ispod poda i nije imala dimnjak, već se dim odvodio posebnim zatvorenim sistemom kroz zidove i podove koji su bili odignuti na niske stubove.

Budući da je „radijator“ zapravo pod i da je on velike površine kao i sama prostorija, dovoljne su dosta niže temperature za dobar osećaj u prostoriji, nego što je to slučaj kod malih izvora grejanja. Temperatura u prostoriji može se podesiti dva stepena niže. To štedi oko 12 % energije i novca